Warunki i procedury rozpatrywania wniosków o zezwolenie na pobyt/prawo pobytu oraz łączenia rodzin dla obywateli EU/EOG/EFTA i dla obywateli pozostałych krajów tzw. obywateli krajów trzecich, są różne.
Wszystkie zezwolenia, które dają prawo do pobytu i pracy w Norwegii nazywa się zezwoleniami na pobyt. W zależności od kraju, z którego pochodzisz możesz otrzymać zezwolenie na pobyt/prawo pobytu na podstawie jednej z dwóch regulacji: ustawodawstwa ogólnego lub ustawodawstwa EOG.
Ustawodawstwo ogólne – zezwolenie na pobyt
Dotyczy wszystkich obcokrajowców. Obywatele krajów EU/EOG/EFTA mogą ubiegać się o zezwolenie na podstawie ustawodawstwa ogólnego lub ustawodawstwa EOG.
Ustawodawstwo EOG – prawo pobytu
Dotyczy wyłącznie obywateli krajów EU/EOG/EFTA. Jeśli jesteś obywatelem Bułgarii lub Rumunii i w okresie ostatnich 12 miesięcy nie miałeś pozwolenia na pobyt w Norwegii, to jesteś objęty przepisami przejściowymi. Przepisy przejściowe stawiają zaostrzone wymagania dotyczące warunków pracy i płacy.
Uwaga! Prawo pobytu na podstawie ustawodawstwa EOG nie stwarza podstawy do otrzymania zezwolenia na pobyt stały. Niektóre zezwolenia na podstawie ustawodawstwa ogólnego stwarzają podstawę do ubiegania się o pobyt stały.
