Umowa o pracę (arbeidsavtale) – określa prawa oraz obowiązki pracownika i pracodawcy i musi zawsze zawierać następujące informacje: pomiędzy kim została zawarta umowa, miejsce pracy, rodzaj pracy lub opis stanowiska, datę rozpoczęcia stosunku pracy, oczekiwany okres pracy (jeśli praca ma charakter tymczasowy), prawo do urlopu i świadczeń urlopowych, okres próbny (jeśli został ustalony), przerwy i ewentualne umowy zbiorowe (tariffavtaler) regulujące stosunek pracy.
Umowy zbiorowe (tariffavtaler) – umowy zawarte pomiędzy organizacjami zrzeszającymi pracodawców a organizacjami zrzeszającymi pracowników (związki zawodowe) odnośnie warunków pracy i płacy. Warunki pracy i płacy są z reguły lepsze w miejscach pracy, gdzie istnieją umowy zbiorowe niż w spółkach, które nie zawarły takiego typu umowy. Wysokość Twojego wynagrodzenia i innych świadczeń, uzależnione jest od tego, co jest ustalone w umowie zbiorowej. Poziom wynagrodznie jest zróżnicowany w zależności od branży.
Zawieszenie obowiązków stron w stosunku pracy (permittering) – tymczasowe rozwiązanie, kiedy to pracodawca może zostać częściowo lub całkowicie zwolniony z obowiązku wypłacania wynagrodzenia, a pracownik może czasowo zostać zwolniony z obowiązków w stosunku pracy. Całkowite zawieszenie obowiązków (hel permittering) oznacza, iż pracownik jest całkowicie zwolniony z obowiązków w stosunku pracy, a częściowe zawieszenie obowiązków (del permittering) zaś, iż pracuje na część etatu, a jest zawieszony na pozostałą część. Aby otrzymywać świadczenia z NAV, pracownik musi by zawieszony w co najmiej 50 %. NAV określa permittering jako tymczasowe zwolnienie grupowe.
HMS – skrót od Helse, miljø og sikkerhet (zdrowie, środowisko i bezpieczeństwo). HMS to wspólne określenie na ogół zadań, które mają związek ze zdrowiem, środowiskiem i bezpieczeństwem w miejscu pracy. Określenie to jest często używane przy działaniach mających na celu polepszeniem środowiska pracy, lecz dotyczy także bezpieczeństwa przeciwpożarowego, jak również redukcji szkód środowiska zewnętrznego.
Dumping socjalny (sosial dumping) – sytuacja, w której pracownicy zagrani-czni, zatrudnieni w Norwegii, otrzymują znacząco gorsze warunki płacy i pracy niż pracownicy norwescy. Pojęcie to nie jest ograniczone tylko do kwestii niższego wynagrodzenia za taką samą pracę. Dumping socjalny występuje także w przypadku, gdy pracownikom zagranicznym oferowane są ogólnie gorsze warunki pracy, np. w formie uciążliwego systemu czasu pracy, braku szkolenia BHP, niedostatecznego zabezpieczenia/ochrony podczas wykonywania pracy, itp. Wymienione czynniki mają duże znaczenie dla zdrowia pracowników i mogą zwiększyć ryzyko wypadków.
Karta podatkowa (skattekort) – wyznacza wysokość podatku, który pracodawca odejmuje przed wypłaceniem wynagrodzenia. Każdy, kto pracuje w Norwegii, musi posiadać kartę podatkową, należy przekazać ją swojemu pracodawcy.
Zeznanie podatkowe (selvangivelse) – zestawienie Twoich dochodów, majątku i odliczeń w sposób umożliwiający urzędowi podatkowemu właściwe obliczenie podatku. Każdy kto posiada dochód lub majątek podlegający opodatkowaniu musi składać zeznanie podatkowe.
Rozliczenie podatkowe (skatteoppgjør) – zawiera informacje dotyczące wysokości dochodu, który był podstawą do obliczenia podatku, ile podatku od dochodu odjął pracodawca i czy zapłacono za dużo czy też za mało podatku. Rozlicznie podatkowe otrzymuje się po rozpatrzeniu zeznania podatkowego przez urząd podatkowy.
NOKUT – skrót od Nasjonalt organ for kvalitet i utdanningen. NOKUT uznaje wyższe wykształcenie z zagranicy w stopniu ogólnym (poziom i zakres).
Zasiłek dla bezrobotnych (dagpenger) – świadczenie z norweskiego systemu ubezpieczeń społecznych w przypadku bezrobocia. Jeżeli godziny pracy ulegną redukcji o co najmniej 50 procent, można być uprawnionym do zasiłku dla bezrobotnych. Dla uzyskania uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych w Norwegii, należy spełnić ogólne warunki oraz być gotowym przyjąć wszelkie oferty pracy. Z zasady wymagane jest zamieszkiwanie lub pobyt w Norwegii.
