Norweski system ubezpieczeń społecznych (folketrygden) – członkostwo w norweskim systemie ubezpieczeń społecznych daje prawo do nabycia uprawnień do świadczeń na podstawie ustawy o ubezpieczeniach społecznych Dotyczy to wszystkich świadczeń z NAV oraz świadczeń służby zdrowia (pomocy lekarskiej, pomocy psychologa oraz wydatków związanych z zakupem lekarstw w przypadku dolegliwości chronicznych). Z reguły wszystkie osoby zamieszkałe na stałe w Norwegii są członkami norweskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Jeżeli pracujesz legalnie na terenie Norwegii, z reguły od pierwszego dnia pracy automatycznie zostajesz członkiem norweskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Jako pracownik masz obowiązek płacenia składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 7,8 procent wynagrodzenia brutto. Składki zostają potrącane wraz z podatkiem.
Lekarz rodzinny (fastlege) – osoby zarejestrowane w urzędzie ewidencji ludności jako zameldowane w jednej z gmin w Norwegii mają prawo do lekarza rodzinnego (fastlege). Jest to tzw. system lekarzy rodzinnych (fastlegeordning). Lekarz rodzinny może skierować pacjenta do szpitala, wypisywać recepty i wydawać zwolnienia lekarskie. Lekarz rodzinny wydaje w razie potrzeby skierowania do fizjoterapeuty i specjalisty. Za wizytę u lekarza rodzinnego musisz zapłacić wkład własny (egenandel), chyba że posiadasz kartę uprawniającą do bezpłatnego leczenia (frikort).
Opłata za usługi medyczne (egenandel) – część kosztów leczenia w publicznych ośrodkach zdrowia. Dotyczy to m. in. wizyt u lekarza, zakupu leków na tzw. niebieską receptę, fizjoterapii, psychologa i podróży do miejsca badań i leczenia.
Karta uprawniająca do bezpłatnego leczenia (frikort) – jeśli zapłacony wkład własny przekroczył pewną sumę, możesz uzyskać kartę bezpłatnego leczenia. Wtedy nie musisz płacić wkładu własnego przez pozostałą część roku. Istnieją dwa typy frikort. Kwoty obowiązujące dla karty bezpłatnego leczenia ustalane są co roku przez parlament norweski (Stortinget). Osoba prowadząca leczenie lub wykonująca badania może udzielić informacji o zasadach przyznawania karty bezpłatnego leczenia oraz wpisać zapłaconą kwotę wkładu własnego do specjalnej karty. Karta z odnotowanymi kwotami wkładu własnego (egenandelskort) jest podstawą składania podania o kartę bezpłatnego leczenia.
Ambulatorium (legevakt) – przyjmuje pacjentów potrzebujących natychmiastowej pomocy. Oznacza to pomoc w przypadkach, gdy z chorobą lub urazem nie można czekać do dnia następnego. Poradę można także uzyskać telefonicznie.
Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego (europeisk helsetrygdekort) – uprawnia do usług zdrowotnych podczas tymczasowego pobytu w innym kraju należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Szwajcarii. Głównym warunkiem otrzymania Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego jest członkostwo w norweskim systemie ubezpieczeń społecznych oraz posiadanie norweskiego obywatelstwa, lub obywatelstwa innego kraju należącego do EOG lub Szwajcarii.
