Wszystkie osoby zamieszkałe w gminie mają prawo do lekarza rodzinnego (fastlege), co oznacza, iż mają prawo znajdować się na liście u lekarza rodzinnego. Nazywane jest to systemem lekarzy rodzinnych (fastlegeordning). Osobę uważa się za zamieszkałą jeśli zarejestrowana jest w urzędzie ewidencji ludności jako zameldowana w danej gminie. Azylanci i ich rodziny mają także prawo być wpisani na listę. Utrata tego prawa następuje w momencie, gdy wniosek o azyl zostanie rozpatrzony odmownie. Korzystanie z systemu lekarzy rodzinnych jest dobrowolne, lecz jeśli zdecydujesz się, aby z niego nie korzystać, musisz znaleść lekarza rodzinnego na własną rękę oraz zapłacić wyższą opłatę za usługi medyczne. Tylko 0,4 % społeczeństwa norweskiego nie korzysta z systemu lekarzy rodzinnych. Możesz sam znaleźć lub zmienić lekarza rodzinnego dzwoniąc pod 810 59 500 (Fastlegetelefonen) lub na stronach HELFO.
Lekarz rodzinny bada, diagnozuje i leczy pacjentów znajdujących się na jego liście oraz przypisuje leki i wystawia zwolnienia. Lekarz rodzinny jest dodatkowo odpowiedzialny za skierowania zarówno do szpitala, innych lekarzy specjalistów jak i fizjoterapeutów. Za wizytę u lekarza rodzinnego musisz zapłacić wkład własny (egenandel), chyba że posiadasz kartę uprawniającą do bezpłatnego leczenia (frikort).
Jeśli pacjent nie mówi po norwesku ani angielsku, to ma prawo do tłumacza. Jeśli potrzebujesz tłumacza, to zawiadom o tym na kilka dni przed wizytą. Personel medyczny ma obowiązek zapewnić tłumacza, jeśli jest on niezbędny.
Pracownicy zagraniczni niezameldowani w urzędzie ewidencji ludności nie mają prawa do lekarza rodzinnego. Jednakże wszyscy, którzy pilnie potrzebują opieki lekarskiej (w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia), otrzymają pomoc lekarską niezależnie od tego, czy są zameldowani w Norwegii.
