Gminy (kommuner) dbają o zapewnienie niezbędnej opieki zdrowotnej wszystkim swoim mieszkańcom – także imigrantom, uchodźcom i azylantom. Gminy zarządzają publiczną służbą zdrowia, do której należy system lekarzy rodzinnych, pomoc lekarska w nagłych wypadkach, opieka fizjoterapeutyczna, przychodnie matki i dziecka, pielęgniarki szkolne, opieka nad chorym w domu, opieka położnicza, domy opieki i ośrodki opieki całodobowej.
Województwa (fylkeskommuner) dbają o to, aby opieka stomatologiczna, także specjalistyczna, była dostępna dla wszystkich, którzy mieszkają na stałe lub czasowo w województwie.
Regionalne oddziały służby zdrowia mają dbać o to, aby mieszkańcy oraz osoby tymczasowo przebywające na terenie danego regionu miały dostęp
do specjalistycznych usług szpitalnych i lekarskich.
Gminne świadczenia zdrowotne są finansowane przez państwo poprzez system ubezpieczeń społecznych, przez środki gminne oraz przez wkład własny pacjenta (egenandel). Świadczenia specjalistyczne finansowane są przez państwo poprzez dotacje dla ośrodków zdrowia, ubezpieczenia społeczne i wkład własny pacjenta.
Dzieci poniżej 16 roku życia nie płacą wkładu własnego za usługi medyczne podlegające karcie bezpłatnego leczenia typu 1: potwierdzone opłaty za usługi medyczne u lekarza, psychologa, amulatoryjne, rentgen, dojazd na badania lub zabiegi oraz zakup lekarstw i środków na niebieską receptę.
